À jamais, à toujours Monique

For wie niet goed weet wat doen met Nieuwe Jaar vooravond (12/31) ten huize Block-Nagielkopf zal er borstch en piroshkis aangeboden worden (soep en bokes, allé, dus).” Dat was één van de uitnodigingen die Peter en ik in 2016 kregen om samen oudjaar te vieren.

En zo gebeurde het de laatste jaren wel meer dat we samen met andere genodigden aan de dis zaten bij Monique en Jean. Het waren steeds heerlijke en ontwapende avonden, dat mag gezegd worden. De muren van de huiskamer mochten dan ook steeds opnieuw de meest beschamende en zalig “aangedikte” anekdotes opslorpen, afgewisseld met bulderende lachsalvo’s. Ook niet te versmaden waren de buitengewoon smaakvolle gerechten, die Monique uit haar potten toverde, met aangepaste wijnen en andere geestrijke dranken.

Monique werd de laatste jaren een zeer dierbaar iemand in mijn leven. Zo vroeg ik haar op een bepaald moment de Franse amateurvertaling van een gedicht van mijn ex-vriend Salvador Madrid na te lezen. Haar reactie, na deze vertaling gelezen te hebben, was vernietigend! Zodoende begonnen we aan de opdracht om via correspondentie toch één gedicht goed vertaald te krijgen. Ik hielp met mijn kennis van het Spaans – om haar zo goed mogelijk uit te leggen wat Salvador beoogde met de gebruikte metaforen – zodat Monique met haar literair arendsoog en hart kon vervolgen om toch één goede Franse vertaling op papier te zetten. Zo gezegd, zo gedaan en zo naar voor gebracht op de voorstelling van Salvador’s gedichtenbundel “Mientras la sombra”, in Antwerpen, eind september 2015. Monique had een groot hart voor Salvador en alhoewel Salva met de beste wil van de wereld geen woord Frans of Nederlands sprak, brachten ze soms samen urenlang door aan een tafeltje in Café de Kat. “Seul le diable sait de quoi ils parlaient à l’époque…”. Ook met mijn huidige zielsverwant Peter Veltmans sleet Monique menige uren aan de kop van de cafétoog, verwikkeld in politieke en zelfs literaire discussies.

Wederzijdse toenemende genegenheid en vriendschap bleek ook uit de manier waarop Monique me in de zomer van 2016 vanop afstand dag na dag door “haar” Parijs gidste en er zelfs een kennismaking op poten zette tussen mezelf en goede vrienden van haar in Nansouty. Wat een genot was dat om én Luc Sante , de schrijver van “The other Paris”, en Monique als leidraad te hebben voor de lichtstad. Het gaf een zeer eigenzinnige en merkwaardige twist aan het flaneren en het beleven.

Mooi en toch ook wat verrassend vond ik dat Monique me zo betrok bij het boek van 50 jaar Ercola, als ex van Rudi, als ex-bewoonster van Ercola en ook als goede vriendin van “ons Nicoleke” tijdens de latere periode in haar leven. Met veel goesting schreef ik dan ook drie cursiefjes voor dit prachtig tijdsdocument dat zonder Monique, Jean, Bob, haar dochter Ruth, Hilde en vele anderen, het levenslicht niet gezien zou hebben. Samen met de enorm druk bezochte overzichtstentoonstelling in het MHKA toch een deel van haar levenswerk, zo mogen we stellen.

Uiteindelijk hadden Monique en ik een vreemdsoortige ambigue vriendschap. Eentje die een valse start kreeg ten tijde van mijn relatie met Rudi Renson, die in die tijd logischerwijs ook Nicole Van Goethem insloot. Toen vond ik Monique maar een bemoeizieke tante, waar ik het dan ook regelmatig mee aan de stok had. Dat beterde geenszins toen ik na Nicole’s dood nog een tijdje diens loft in Ercola betrok, alvorens ik in 2001 terug naar Centraal Amerika trok, meer bepaald naar Honduras.

Een eerste kentering kwam er tijdens mijn korte bezoeken aan Belgie vanaf 2005, waarna we elkaar stapsgewijs meer en meer leerden appreciëren. Zeker vanaf 2007 toen ik besloot me terug in Belgie te vestigen.

Monique, mijn hartsvriendin Vonnie en Suzy zijn drie vrouwen, die ik – sinds ik hen voor het eerst ontmoette – ook echt in mijn leven wou. Ankers van rust, van onrust, van gossip, van humor, van klagen, van zagen, maar vooral van autonomie, van sterkte, van pluk de dag, van intelligentie, van schoonheid, van pijn ook, van woorden en van daden, van intergenerationeel mededogen en generositeit.

Vooral dat neem ik van hen mee; het gulzig tot zich nemen van het leven en het genereus doorgeven van wat je weet, voelt en kent en van wat dat kan betekenen in het leven van de anderen!

À jamais, à toujours Monique.”

Monique

1/12/2018 : “A Anvers, vendredi soir, au café De Kat: Ruth, Ellen, JC, Monique,Eddy et Jacotte lèvent le verre à la mémoire de Frank Reichert. Peter (Haex) prend la photo.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s