Onafgebrokentijd spoort deels met Europa

Van België naar Basel, waar me een afspraak wachtte met de kunstgeschiedenis en ik me aan een dialoog waagde met Francis Bacon en Giacometti. Een onvergetelijke treinreis hierna, die me dwars door de Alpen naar Trento bracht.

Triëste, dat op haar beurt de ‘record straight’ zette voor wat betreft de historische relatie tussen België en Mexico.

In Genova werd ik in en door ‘La Superba‘ bevangen en begeesterd. Een beetje verder, in het en dat moet gezegd elitaire ‘fils a papa’ Nervi, nam ik voor goed afscheid van mijn zielsverwant Rudi Renson. Hij zou er eens goed mee lachen, moest hij het weten. Ik zat er ongetwijfeld wat verdwaasd bij die avond ; mijmerend, diep bedroefd, maar ook glimlachend om zoveel mooie en straffe herinneringen, die in het gloeiende avondrood meedeinden op het ritme van de golven. Cliché misschien, ook wat melig …maar toch gebeurde nét dat en het was goed zo.

Maar Genova oh Genova,  rovershol naar mijn hart.

De grandeur van de havenstad Marseille en de grootse ideeën van Corbusier rond sociale stadsontwikkeling , gesmaakt door situationisten of niet , vond ik toch indrukwekkend. Zonder twijfel ook wat beton-utopisch. Naast de verschroeiende hitte wachtte me er ook ook een grote teleurstelling. Een ontgoochelend gevoel overviel me op verschillende momenten tijdens deze reis bij het van kortbij leren kennen van het nieuwe reizen van jonge mensen en de invloed ervan op hun inlevingsvermogen. NIETS, maar dan ook niets wordt nog zonder een app gedaanDe wereld is dus naar de verdoemde app! Zoveel werd me duidelijk. Je wordt er zelf ook meedogenloos in meegesleurd, geen hotel of hostalletje meer te boeken zonder smartphone bij de hand… Blij dat ik zelf ‘old school’ blijf voor wat betreft de weg in een stad te leren kennen of juist niet…Flaneur zijn, je eigen ankers op een denkbeeldige map plaatsen…De stad je laten omhelzen of je laten bevriezen. Kilometers stad heb ik zo verlegd, ontelbare barretjes , osterias, trattorias, pleintjes en gangetjes betreden. Toevalligheden, die me de haren boven het  hoofd deden verrijzen, uitbundig gelachen en gehuild van frustratie. Het hoorde er allemaal bij. Ontmoetingen waren er ook, kleine en grote, korte en langere, oppervlakkige en grappige maar ook bedroefde en meer intense.

Verstrikte wortels

img_20180725_222922870

De confrontatie met de essentiële angst van de menselijke conditie, bewust van de dood en de verlatenheid, die de verschrikkingen van oorlog en de gevolgen van onrecht en vernedering met zich meebrengen, kenmerken het verhaal rond de politieke asielprocedure van mijn Hondurese vrienden, waar ik een week leed en liefde mee deelde tijdens deze reis. Zelden in mijn leven zo een intense week doorgebracht. Zonder hier nu al veel over te willen en kunnen vertellen, is het op zijn plaats de Spaanse dichter Damaso Alonso te citeren , zowel in het Spaans als vrij vertaald door mezelf. Ik doe dit omdat dichters juist dat doen en kunnen, heel complexe innerlijke processen benoemen. Zo ook wat mijn vrienden nu meemaken.

Para otros el mundo nos es un caos y una angustia, y la poesía una frenética búsqueda de ordenación y de ancla. Sí, otros estamos muy lejos de toda armonía y de toda sinceridad.’

‘Voor anderen is de wereld geen chaos en angst, en de poëzie een hectische zoektocht naar ordening en anker. Ja, anderen zoals wij bevinden ons verre van alle harmonie en alle oprechtheid.’

Een onvergetelijke week voor ons allemaal, weet ikMet één ervaring die op het juiste moment gedeelde troost bracht voor vader en zoon. Dat was het bezoek aan het Guggenheim in Bilbao. Chagall, Kiefer , Richter en zovele anderen slaagden erin wat anderen niet konden, vader en zoon terug met elkaar laten spreken… Kunst kan de wereld misschien niet redden, maar ze kan veel …

 Mi Honduras esta triste. In tegenstelling tot een vlinder die geen karkas kan worden en zonder te rotten in de aarde verdwijnt, ligt Honduras bezaaid met juist dat rottende lijken…

Het is wederom met een citaat, uit ‘Niederungen’van Herta Můeller – een boekje dat mijn vriend me liet lezen tijdens mijn bezoek – vertaald uit het Duits naar het Spaans en vandaaruit weer naar het Nederlands   dat voor mij de vinger op de wonde legt en de keuze belichaamt voor de politieke ballingschap van mijn vrienden.

‘Que puede aun ser util cuando el miedo en las copas de vino ayuda a combatir el miedo y la botella se va vaciando mas y mas ‘

Wat kan nog van nut zijn wanneer de angst in de wijnglazen helpt om angst te bestrijden en de fles wordt leger en leger ‘

Cirkels ronden af

San Sebastian , waar ik nu mijn laatste dag doorbreng, maakt voor mezelf de cirkel rond. Vijfvendertig jaar later dans ik terug in de baai van Donostía. Deze keer niet met mijn eerste lief maar wel met een mooie, jonge moedige meid. Haar naam is Daniela en ze is assistente van de universitaire uitgeverij van Querétaro, Mexico. En zo krijgt mijn ontgoocheling in het nieuwe reizen van jonge mensen een immens grote deuk. En maar goed ook! Hoe mooi jezelf te herkennen en te herinneren in de gedrevenheid en het enthousiasme  van een ander, een gelijke, een compagnon du route misschien wel voor het leven ,zoals Rudi dat was en zoals Peter dat nu is. Want ja , het is inderdaad zoals de betreurde Spaanse filmmaker Eloy de la Iglesia die ik hier terug tegen het lijf liep herhaaldelijk zei: ‘Las personas más que el amor lo que quieren es no morirse’.

Ellen Verryt

30 de julio 2018,Donostia San Sebastian.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s