Nors, droog en verrassend zurig Trento.

 

Niettegenstaande de wondermooie omgeving en de statige Dolomieten – die alom voor je ogen verrijzen –  heb ik tot hier toe maar één ziel weten te betoveren.

Dat was de uitermate charmante ‘razgazzo’, die ik zo goed als vastklampte toen ik op een vrij hulpeloze manier probeerde uit te leggen waar ik naar toe moest na die lange mooie treinrit dwars door de Alpen vanuit Bazel. De jongeman geraakte hierdoor waarlijk verstrikt in een verhitte discussie met een wat oudere vrouw. Deze bleef maar zeggen dat de jonge man het bij het verkeerde eind had. Waarom vroeg ik (ik dus) dan steeds naar het Castello del Buonconsiglio … (drong ze heftig bij hem aan),met de duidelijke bedoeling haar gelijk te halen. De jongeman, wiens naam Mattea was, -(wist ik ondertussen)- bleef maar geduldig uitlegggen dat ik in de’Via de Sugla’moest zijn. Wel , heel hard tegen haar zin moest de vrouw er zich na een tijdje bekvechten dan toch bij neerleggen dat de jongeman me wel degelijk tot bij mijn tijdelijk onderkomen zou brengen. Het ietwat vreemde gevolg van deze korte interactie was dat de vrouw mij achteraf geen blik meer waardig gunde. Zelfs niet toen ik deze  vastpinde en beantwoordde met een overtuigde glimlach. Hierop wendde ze zelfs  heftig  haar hoofd af als antwoord. Non è strano, non è vero? ? Wel…het deed me nadenken en besluiten dat ik er op één of andere manier blijkbaar in geslaagd was de intergenerationele code te mismeesteren.img_20180709_085040858

Het woord misverstand – en alles wat je daaronder zoal kan verstaan – was nooit  heel ver weg tijdens mijn bezoek aan dit stadje. Maar misverstanden hebben ook wel al wel eens de meerwaarde dat ze je in grappige en liefdevolle situaties kunnen laten belanden. Wel niet hier, tot hier toe toch nog niet. Waarschijnljk is mijn appreciatie nogal kort door de bocht en daardoor misplaatst. Maar naar mijn gevoel zijn mensen zijn hier net zo hooghartig en navelstarend als de ontelbare kastelen die de flanken van de raadselachtige Dolomieten bestieren. Voila, het is eruit!

img_20180708_180515158

Een luttele tien minuten later …..

Je  kan toch altijd beter wat cash geld op zak hebben,zei mijn moeder altijd. Genoeg om van ergens vliegensvlug weg te geraken en juist onvoldoende om ervoor tegen de grond gemept te worden.Dus zo gezegd, zo gedaan. Na de geldopname staart een klein bescheiden bordje aan de ingang van een steegje me aan. Osteria Galasso …… op 30 meter. Moeilijk voor mij om aan te weerstaan.

img_20180710_085132385_hdr

Eh voila, dan toch eindelijk  een plaats om mijn hoed en tas aan de kapstok te hangen. Met een jongeman achter de toog, die zich net als ik door drie talen wurmt en me op de koop toe ook nog eens drie verschillende streekwijnen laat proeven…

img_20180709_213037599_ll

img_20180709_203648179_ll

En het is dan, dat het me duidelijk wordt! De zure droogte komt hier vanuit de grond en klimt langs de vele wijnranken traag naar boven. Net zoals op dit eigenste moment, buiten mijn smaakppapillen, ook mijn hersenen worden geprikkeld. Ik ga dus toch  nog maar een beetje blijven.In elk geval  tot de zwoelheid van de Trentiaanse avond verdwijnt. Nu ik me dan toch bijna thuis voel.

img_20180708_165230630

img_20180708_175541539

Ellen,Trento, 9 juli 2018.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s